Vorige maand publiceerden we een artikel waarin we constateerden dat de volledige woonketen – van planvorming tot verkoop en beheer – vandaag de dag een ‘woonproduct’ oplevert dat onvoldoende aansluit op de diepere woonbehoeften van mensen.

Met andere woorden: we bouwen wijken en huizen die niet accommoderen wat ze zouden moeten accommoderen. We twijfelen er niet aan dat iedere partij in de keten professioneel handelt en met de beste intenties. Dat risico’s zoveel mogelijk worden gemitigeerd en er zo efficiënt mogelijk wordt gewerkt. En toch draagt het ‘eindproduct’ - de wijk of woning – nog te vaak bij aan een aantal urgente maatschappelijke problemen. Denk aan afnemende sociale cohesie, groeiende eenzaamheid, mentale klachten en gevoelens van ontheemding.

Dat is opmerkelijk, want er bestaat inmiddels een breed palet aan wet- en regelgeving waarin de sociale component (‘S’ van ESG) expliciet is verankerd, zoals de Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD) en de Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD). En toch is juist die sociale dimensie van wonen het sluitstuk in de woonketen. Terwijl juist dát het gezamenlijke leidmotief zou moeten zijn.

Koop een paar schoenen en binnen een dag krijg je een mailtje. Koop een huis van een half miljoen, en het blijft oorverdovend stil.

Een woning is een object.
Thuis is een ervaring.

Living Infrastructure draait die logica om. Het vertrekt vanuit de vraag hoe mensen leven en welke structuren daarvoor nodig zijn. Niet als extra laag, maar als fundamenteel onderdeel van het ontwerp.

Visie zonder maakbaarheid blijft een verhaal. Pas wanneer ideeën ook gebouwd kunnen worden, krijgen ze betekenis. Dat vraagt om andere vormen van samenwerking en andere keuzes in ontwerp en realisatie.

Sed ut perspiciatis unde omnis iste natus error sit voluptatem accusantium doloremque laudantium.